ELİF-BÂ-YI GÜZELİM
Bilal MAZGAL

Fe i lâ tün / Fe i lâ tün / Fe i lâ tün / Fe i lün
(Fâ i lâ tün) (Fâ lün)


Elif adıyla şu gönlüm içisin ey güzelim
Berekât-i beze vü cân-rübâ sensin güzelim

Pere-i deştime aysın o güneşsin güzelim
Tef-i bahçe-i mugaşşî gibisin ey güzelim

Sefenât-ı yüzümün merhemi sende veresin
Ciğerimin kanayan goncasısın ey güzelim

Çegale meyve tadında dil-i pâk sâhibisin
Hakikaten peçe altında gümüşsün güzelim

Haremin en güzelisin gibi şâyân-ı senâ
Dil-i ağyâr-ı müdahhan beresisin güzelim

Zerre hased hevesi yok ki içinde üzesin
Reh-i cennet gibidir ol gülüşün ey güzelim

Zere benzer yüzün ol saçlarının âkisinden
Jül-i zülfün de parıldar o güneş ey güzelim

Sana eş yok ki şu âlemde mezâlim adına
Şem-i efrûhte misâli beni yaktın güzelim




Susadım vaslına hayal ederim vuslatımı
Darbe alsam da peşinde koşarım ey güzelim

Tabakâtü’ş-şuarâ anlatamaz sûretini
Zulmü görüp yaşamayan bilemez ey güzelim

Âşıkın derdini ancak seni gören bilecek
Gayr-ı zîrûh bunu idrâk edemez ey güzelim

Fâtih-i kalb-i harâb söyle inadını nedir
Kan edip göğsümü derman olayım ey güzelim

Gül-i ter ü gül-i bester ola senin bedenin
Leb-i cûy-bârdaki güller gibisin ey güzelim

Meh-i cebîn birisin nâmusuna halel gelemez
Neşe-perver durumundan geçemezsin güzelim

Varak-ı mihr ü vefâyı kim okur kim dinler
Heft-bünyâdta da yok dünyada var mı güzelim

Lâle-rûh sevgili Mecnûn bu kadar sevemez
Yâre-i dil çeker ancak o Bilâlî güzelim

ben bısı anlamadım sıırden